Mijn naam is Sanne Berlie,
In juni 2017 werd ik dertig. Een mijlpaal, maar het voelde als allesbehalve een overwinning. Ik had geen huis, geen werk, en probeerde voor de zoveelste keer op te krabbelen na een relatie die me meer kostte dan gaf. De negatieve gedachtestroom in mijn hoofd draaide overuren en kleurde diep donker. Radeloos stortte ik me weer in het nachtleven, verdovend, onderdrukkend.. Alles om de pijn die diep vanbinnen lag zolang mogelijk te ontwijken.
Ik was al jaren op zoek naar balans. Naar een leven waarin ik mezelf mocht zijn zoals ik werkelijk ben. Maar telkens weer verloor ik mezelf. In verkeerde relaties, in banen die me leegzogen, in systemen waarin ik probeerde te passen maar die me geen recht deden.
Diep vanbinnen wist ik: het roer moet om. Radicaal.
Toen kwam later dat jaar de opleiding tot holistisch massagetherapeut op mijn pad. Het voelde als een innerlijk weten, als thuiskomen. Ik had nog geen idee hoe ik het voor elkaar zou krijgen. Geen plek, geen geld. Maar mijn hart wist: dit is mijn pad. En vanaf het moment dat ik die keuze maakte, begon het leven zich als vanzelf te vormen. Ik vond een kamer, een goedbetaalde bijbaan en uiteindelijk zelfs een liefdevolle relatie met de man bij wie ik mijn praktijk mocht opstarten. Mijn droom kreeg een naam: Habitouch.
In 2018 opende ik in Nijmegen de deur van mijn praktijk.
Tijdens die reis leerde ik mijn hooggevoeligheid niet langer te zien als last, maar als kracht. Mijn zelfvertrouwen groeide, mijn lichaamsbewustzijn werd wakker. Ik leerde te luisteren naar de fluisteringen van mijn lijf en handelde steeds meer vanuit intuïtie. Diezelfde intuïtie leidde me jaren later naar een volgende opleiding: natuurcoaching. Hoogzwanger van ons eerste kindje liep ik die route af, vol passie en gloeiend van de liefde. Met mijn zoon op de arm nam ik het diploma in ontvangst.
En dat moederschap… wat heeft dat me veranderd.
Ik ben de (soms overprikkelde, snauwerige en overbeschermende…… maar in de kern) intens gelukkige moeder van twee kleine jongens. Ze hebben hun eigen karakters, gevoeligheden en verlangens. En het zijn mijn grootste leermeesters. Zij spiegelen me dagelijks. Ze halen me terug mijn hart in. Het nu in.
Door die twee heerlijke mannetjes voel ik nog dieper wat het betekent om mens te zijn. Om liefde te zijn. Om aanwezig te blijven, ook als het stormt.
Ik probeer ze mee te geven dat ze écht mogen zijn. Dat huilen net zo oké is als lachen. Dat emoties welkom zijn, ook de lastige. En om dat te kunnen voorleven, moet ik zelf blijven voelen. Blijven zakken. Blijven loslaten wat niet meer klopt.
En misschien is dat wel precies waar het verhaal van Habitouch uiteindelijk over gaat.
Want wat in 2017 begon als mijn eigen zoektocht naar mezelf, groeide uit tot een praktijk waarin ik jarenlang andere mensen mocht ontmoeten, aanraken, begeleiden en soms een stukje met ze mee mocht lopen.
Habitouch heeft mij onbeschrijfelijk veel gegeven.
Het heeft me geleerd om te vertrouwen op mijn sensitiviteit. Om écht te luisteren. Om onder woorden te brengen wat soms nog niet gezegd wordt. Om naast iemand te kunnen blijven staan wanneer het ingewikkeld wordt. Om warmte te combineren met eerlijkheid en om mensen niet alleen te zien om waar ze op dat moment staan, maar ook om wat er nog in hen zit.
En nu is het tijd om precies datgene te doen wat ik anderen jarenlang heb voorgehouden: luisteren wanneer iets vanbinnen zegt dat het tijd is voor verandering.
Daarom heb ik in 2026 besloten mijn praktijk af te ronden.
Niet omdat Habitouch mislukt is…….
Integendeel.
Het heeft haar werk hier binnen deze vorm gedaan.
Het meisje dat hier in 2017 aan begon omdat ze nergens leek te passen, hoeft niet meer haar eigen plek buiten de wereld te bouwen.
Ik neem alles wat ik hier geleerd heb mee naar een nieuw hoofdstuk. Mee naar mijn werk binnen een organisatie, naar het HR-vak, mee naar organisaties door wat ik de afgelopen 8 jaar gespiegeld heb gekregen. Mee naar mijn gezin, mijn jongens, mijn relaties en naar alles wat hierna nog ontstaat.
En ergens vind ik het prachtig dat deze website mag blijven bestaan als herinnering aan wat Habitouch is geweest.
Net zoals dat mijn praktijk mijn sacred-space geworden is, na al die inzichten, waarheden, waardes en liefde die in die ruimte is mogen ontstaan in de afgelopen jaren is dat een heilige plek geworden. Een plek waar ik nu met mijn jongens zal opladen na een lange schooldag. Een plek zonder telefoons, met boeken, zachte leesstoelen en veel kussens; een plek om diep te ontspannen. Mijn momcave.
Ik voel diepe dankbaarheid voor iedereen die onderdeel is geweest van deze reis, voor alle gesprekken, alle tranen, alle wandelingen en voor alle lichamen die zich onder mijn handen langzaam ontspanden. Ik voel diepe dankbaarheid voor de vrouwen (en sommige mannen!) die zichzelf tijdens deze reis weer terug hebben gevonden.
En hoewel ik lange tijd streng voor mezelf geweest ben, dat het beter moest, groter… Voel ik inmiddels ook diepe dankbaarheid voor de vrouw die ik zelf geworden ben. Ik mag ontspannen.
Habitouch, 2018 – 2026.
Wat een avontuur.
Liefs, Sanne ♡